دو چیز روح را به شگفتی و ستایش وا میدارد و هرچه بیندیشی، آن شگفتی و ستایش نیز فزونی می یابد:
آسمان پرستاره ای که بر بالای سر ما جای گرفته
و
قانون اخلاقی که در دل ما نهاده شده است.
اگر اشتباه نکنم، این گفته از فیلسوف بزرگ کانت می باشد.
البته
روشن است که مردم غیر از ثروتمند شدن دغدغههای دیگری هم دارند. مثلا همین که شما
چند دقیقه وقتی را که میتوانستید صرف کسب درآمد کنید، به خواندن این مطلب اختصاص
دادهاید، نشان میدهد که انسانها همیشه هم مثل کوسهای که دنبال طعمهاش باشد،
به فکر پول روی پول گذاشتن نیستند. معمولا همگی بین جستوجوی ثروت و طلب آسایش و
راحتی در نوسانیم و گاهی هم یکی را قربانی دیگری میکنیم.
ما به جز پول و لذت به
چیزهای دیگری هم اهمیت میدهیم. مثلا از ریسک میگریزیم، برای دوستان خوبمان وقت
صرف میکنیم و همچنین آرزو داریم که فرزندانمان شاد و موفق باشند. با این حال، ثروت
یکی از محرکهای اصلی فعالیتهای ما است و از این رو ارزش دارد که بدانیم چطور
باید آن را اندازه گرفت. برخی معتقدند که تنها
رقم خالص ثروت است که اهمیت دارد؛ روی ادامه مطلب کلیک بفرمایید
به نام دوست
دشتها نام تو را می گویند
کوه ها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه اندوه ز چیست؟
در تو این قصه پرهیز- که چه؟
در من این شعله عصیان نیاز،
در تو دمسردی پائیز که چه؟
حرف را باید زد
درد را باید گفت! . . .
سینه ام آینه ای است،
با غباری از غم
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار ...
با تو اکنون چه فراموشی ها
با من اکنون چه نشستن ها خاموشی هاست
...
قصیده آبی، خاکستری، سیاه
حمید مصدق